Ο τρύγος

.

Οι Δαφνοσπηλιώτες από παλιά παρήγαγαν εκλεκτά σταφύλια που μετατρέπονταν σε γλυκό κρασί, μία διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Οι ποικιλίες κρασιού που παράγονται, κατά βάση, είναι μοσχάτο, σαββατιανό και ροδίτης (ετησίως καλλιεργούνται 1.500 στρέμματα και παράγονται 2.500 τόνοι σταφυλιού). Τα σταφύλια και το κρασί πουλιούνται στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Καρδίτσας και σε εμπόρους και ιδιώτες (κυρίως της περιοχής Δομοκού και Λαμίας).

Στις αρχές κάθε Σεπτέμβρη πραγματοποιείται στο χωριό (από το 1984) η Γιορτή Σταφυλιού (η οποία είναι ιδιαίτερα γνωστή στο νομό Καρδίτσας, έρχεται δεύτερη ίσως μετά από εκείνη του Μεσενικόλα), όπου προσφέρονται δωρεάν σταφύλια στους επισκέπτες.

Τον Σεπτέμβρη γίνεται ο τρύγος. Τα σταφύλια μεταφέρονται μέσα σε γαλίκια και οδηγούνται στα πατητήρια. εκεί, ξυπόλητοι νεαροί τα πατάνε και ο μούστος απ’π τα πατητήρια τρέχει στην κάδη. Ανάλογα με το πόσο χρώμα θέλουν να δώσουν και πόσο «μπούσικο» (στυφό) θέλουν να γίνει το κρασί, το αφήνουν μέσα στην κάδη μαζί με τα στέμφυλα, από ελάχιστο χρόνο (πάτα-τράβα) για να βγει λευκό και «ελαφρύ», μέχρι αρεκτές ημέρες ή εβφομάδες, για να γίνει κοκκινέλι και «βαρύτερο». Στη συνέχεια μπαίνει σε ξύλινα βέαρλια από δέντρο, καστανιά, κέδρο ή ρόμπολο και αφού ολοκληρωθεί η «βράση» κλείνονται και σφραγίζονται για να μην παίρνουν αέρα. Παραμένουν έτσι μέχρι να πιάσουν για καλά τα κρύα, οποτε καθαρίζουν (αποκτούν διαύγεια) και γίνονται κατάλληλα να «ευφράνουν καρδίας». Μ’ αυτό, λοιπόν, γλύκαιναν τις ώρες τους μα και την ανέχειά τους, όταν το πουλούσαν ή το αντάλλασσαν με άλλα απαραίτητα προϊόντα.

Απ’ τα στέμφυλα και με τη διαδικασία της απόσταξης στα «καζανάρια» έπαιρναν το τσίπουρο, που και σήμερα αποτελεί σήμα κατετεθέν του χωριού.